Completing the exhibition are Jeppe Hein’s Rotating Mirrors — suspended, double-sided mirror sculptures that slowly revolve in space, choreographing light, movement and perception.

Each mirror takes on a distinct form: some unfold into rhythmic lamellae, others appear as ovals, rings or surfaces pierced with voids. As they rotate, reflections drift, collide and dissolve, continuously fragmenting and recomposing both the surrounding architecture and its visitors.

These works are not passive reflectors — they are active instruments of perception. They invite viewers into a shifting field of self-awareness, where seeing becomes an experience in motion. One does not simply look at the work; one is inevitably drawn into it.

Fragments of space slide across one another, overlap, and reassemble into impossible perspectives. Familiar surroundings are multiplied, layered and distorted, creating fleeting moments where the space seems to expand endlessly beyond itself.

Hovering between clarity and disorientation, the mirrors produce a kaleidoscopic reality in which the boundaries between body, space and reflection dissolve.

The exhibition features Rotating Mirror I, IV, V and VIII (all 2018, high-polished stainless steel).

FR

L’exposition se conclut avec les Rotating Mirrors de Jeppe Hein — des sculptures-miroirs suspendues, double face, qui tournent lentement dans l’espace, orchestrant lumière, mouvement et perception.

Chaque miroir adopte une forme singulière : certains se déploient en lamelles rythmiques, d’autres prennent des formes ovales, annulaires ou perforées. En tournant, les reflets glissent, se superposent et se dissipent, fragmentant et recomposant en permanence l’architecture et ses visiteurs.

Ces œuvres ne sont pas de simples surfaces réfléchissantes, mais de véritables instruments de perception. Elles plongent le spectateur dans un champ mouvant de conscience de soi, où regarder devient une expérience incarnée. On ne se contente pas d’observer l’œuvre — on y entre.

Des fragments d’espace se juxtaposent, se chevauchent et se recomposent en perspectives impossibles. L’environnement familier se multiplie, se stratifie et se déforme, donnant l’impression d’un espace qui s’étend à l’infini.

Entre clarté et désorientation, ces miroirs génèrent une réalité presque kaléidoscopique, où les frontières entre le corps, l’espace et le reflet s’effacent.

L’exposition présente Rotating Mirror I, IV, V et VIII (tous de 2018, acier inoxydable poli miroir).

NL

De tentoonstelling wordt vervolledigd door de Rotating Mirrors van Jeppe Hein — zwevende, dubbelzijdige spiegelsculpturen die langzaam door de ruimte draaien en zo licht, beweging en waarneming choreograferen.

Elke spiegel heeft een eigen vorm: sommige bestaan uit ritmisch opgebouwde lamellen, andere zijn ovaal, ringvormig of doorbroken met uitsparingen. Terwijl ze roteren, verschuiven, botsen en vervagen reflecties, waardoor zowel de architectuur als de bezoekers voortdurend worden gefragmenteerd en opnieuw samengesteld.

Deze werken zijn geen passieve spiegels, maar actieve instrumenten van perceptie. Ze nodigen de toeschouwer uit in een bewegend veld van zelfbewustzijn, waarin kijken een fysieke ervaring wordt. Men kijkt niet enkel naar het werk — men wordt er onvermijdelijk deel van.

Fragmenten van de ruimte schuiven over elkaar, overlappen en vormen nieuwe, onmogelijke perspectieven. De vertrouwde omgeving wordt vermenigvuldigd, gelaagd en vervormd, waardoor momenten ontstaan waarin de ruimte zich oneindig lijkt uit te breiden.

Balancerend tussen helderheid en desoriëntatie creëren de spiegels een bijna caleidoscopische realiteit, waarin de grenzen tussen lichaam, ruimte en reflectie vervagen.

De tentoonstelling omvat Rotating Mirror I, IV, V en VIII (allemaal 2018, hoogglans gepolijst roestvrij staal).